Život Živka Topalovića, i posle trideset godina od njegove smrti (Beč, 1972), još je obeležen nezasluženom komunističkom hipotekom ratnog zločinca i saradnika okupatora (na sudjenju Draži Mihailoviću, 1946. godine osudjen je u odsustvu na 20 godina teške robije sa prinudnim radom), a njegovo obimno delo do danas nije sistematizovano i popisano, a kamoli stručno objašnjeno.

Sukob ovog užičkog levičara, jednog od prvih užičkih socijalista i ubedjenog marksiste i humaniste, sa komunističkom desnicom vezuje se još za osnivanje Komunističke partije Jugoslavije, 1920, kada je socijaldemokrata Topalović odbio da pridje kominternovskim komunistima oštro kritikujući njihovih radikalizam i metode. Istorija ga je zapamtila i kao jedinog republikanca učesnika na Svetosavskom kongresu 1944. godine u selu Ba, gde je podržavao objedinjavanje jugoslovenskih demokratskih partija oko Pokreta generala Mihailovića na načelima federalizma i jugoslovenstva, a protiv komunističke i fašističke diktature.

Rodjen je u Užicu 1886. godine, maturirao u Užičkoj gimnaziji 1904, završio Pravni fakultet u Beogradu, na kome je doktorirao krivično pravo. Od 1910. do 1912. stručno se usavršavao u Berlinu i Parizu, da bi svoju evropsku univerzitetsku karijeru prekinuo zbog balkanskih ratova u kojima učestvuje kao rezervni oficir. Kao težak ranjenik zarobljen je u Prvom svetskom ratu i razmenjen 1918, kada se aktivno uključuje u političke procese stvaranja jugoslovenske države (učesnik je Krfskih savetovanja, agitovao je za jugoslovenstvo medju katolicima u Dalmaciji i Boki, doveo delegaciju Hrvatske na proglašenje ujedinjenja 1. decembra). U poratnom periodu održavao je ekvidistancu prema komunistima i autokratskom režimu kralja Aleksandra, bio vodj Socijalističke partije i predstavnik slobodnog sindikalnog pokreta pri Medjunarodnoj konferenciji u Ženevi, advokat, teoretičar prava i politički publicist.

Sa izbijanjem Drugog svetskog rata povlači se iz javnog života, u koji se vraća tek 1943. godine, osećajući političku obavezu da doprinese pozitivnom raspletu pre svega srpske nacionalne krize. Leta 1944. odlazi na poziv saveznika u Italiju, kako bi učestvovao u saradnji jugoslovenskih političara i Zapada, ali ga Englezi, sledeći instrukcije Londona, ne prevaru stavljaju u logor zajedno sa suprugom Milicom, takodje politički aktivnom u socijalističkom pokretu. Kako je bio onemogućen da u Italiji radi na nacionalnom programu demokratske Jugoslavije, odlazi u Švajcarsku gde piše niz članaka u kojima kritikuje pokroviteljski stav Zapada prema Titovom režimu. U Parizu 1948. godine osniva Medjunarodni socijalistički biro u kome godinama saradjuju poznati socijalisti iz desett istočnoevropskih komunističkih država. U časopisu Biroa, čiji je bio glavni urednik, ali i u mnogim drugim evropskim publikacijama objavio je nekoliko stotina članaka (na pet svetskih jezika) o političkim prilikama u Titovoj Jugoslaviji i ondašnjoj Evropi, radničkom i sindikalnom pokretu, politici velikih sila, stručnim i šire publicističkim temama.

Mada ni njegov rad kao teoretičara krivičnog prava i političke ekonomije nije ni izdaleka približen stručnoj javnosti, Topalovićevo još neproučeno delo iz domena političke ekonomije i teorije socijalnih prava, nesporno će ući u užičku filozofsku baštinu, pa i u istoriju srpskog prava, kao jedno od prvih polemičkih korpusa problematike tzv. "druge generacije prava" - socijalnih i ekonomskih prava čoveka i gradjanina. U brojnim radovima na tu temu Živko Topalović je posvedočio svojim stručnim pristupom i nesumnjivom erudicijom jednog socijalnog filozofa, da je jedan od naših najvećih poznavalaca prava, užički Slobodan Jovanović. Utemeljenje nove teorije (i evropske prakse intenzivirane od pedesetih godina) u pogledu ostvarenja i zaštite gradjanskih prava na osnovama ekonomske, političke i filozofske analize svakako počiva na stvaralačkom pregnuću ovog do danas neprevazidjenog užičkog pravnog teoretičara.

_________________________________________________________________________