SLIKARSTVO MANASTIRA MILEŠEVA

ZAKLJUČAK

 

Mileševa kao stecište raznih struja u vizantijskom i srpskom slikarstvu u prvoj polovini XIII veka, tumači svojim freskama osobine jedne složene umetnosti, ali, istovremeno unosi u istoriju izvesnu svežinu i životnu istinu.

Još više, mileševske freske koje govore o životu Vladislava i njegove porodice, objašnjavaju istoriju svoga postanka i svoga preobraženja. To slikarstvo pokazuje grafikon uspona, vrhunca i pada čoveka koji je uvek znao da sebi odabere pravi umetnički izraz za prikaz svoje nestalne sreće. Posmatrajući sa te tačke gledišta, freske na kojima je kralj Vladislav igraju ulogu tumača jedne individualne drame. One otkrivaju dosta neočekivanu, a ipak razumnu činjenicu da je odnos ličnosti prema umetničkom delu i u tim vremenima bio puno aktivniji nego što se moglo naslutiti. Bez poznavanja lične sudbine ktitora, mileševske freske mogle bi se u celini pogrešno shvatiti, odnosno, mogle bi se razumeti kao skupina suprotnosti. Ipak, dobrim izborom majstora, fantastičnom tehnikom izrade, freske se povezuju u spomenik čudne širine koji istovremeno pruža sliku raznovrsnosti umetnosti jedne epohe.

Izborom fresaka raznih pravaca, živopis Mileševe prati razvoj umetnosti od mladih dana pa sve do vizije umetnosti monaha koji se pripremaju za sudnji dan.


PRETHODNA
STRANA
POCETAK SADRŽAJ SLEDECA
STRANA