Časovničar. Zbog dugogodišnjeg angažovanja na zaštiti prirode i kulturnih dobara u Užicu, Rista Tešić prvi je žitelj tog grada koji je sahranjen o trošku Opštine i sa najvećim počastima. Po iseljenju turskih podanika 1862/63. godine iz šest utvrđenih gradova u SRbiji, među kojima i iz Užica, domorodački i novodoseljeni živalj, za samo nekoliko godina opustošio je neposrednu okolinu Užica sečom voćnjaka, šuma i drugog rastinja. Brda i padine oko Užica postali su goli. Niz vododerine bujice su donosile u varošku kotlinu velike količine vode i sve što je s njom dolazilo. Užice je postalo nezdravo mesto sa velikim procentom tuberkuloznih bolesnika. Boraveći u Nemačkoj i Švajcarskoj radi usvajanja sajdžijskog umeća, Rista Tešić uočio je u tom zemljama velike površine pod zelenilom, bilo da su bili parkovi ili šumski pojasevi oko gradova. Sa uočenom lepotom koju su negovali tamošnji ljudi Rista se vratio u Užice. Zbog više vrednih osobina, koje su privlačile pažnju, Rista je stekao poštovanje grupe građana koji su ga pomagali u ostvarivanju njegovog nauma: da oplemeni okolinu Užica i sam grad. Njegova vredna i svakog poštovanja zaslužna dela su sledeća: po otvaranju Saborne crkve "Sveti Đorđe" u Užicu (1842), dotadašnji pravoslavni hram "Sveti Marko" na Carini bio je zapušten i u procesu propadanja. S grupom istomišljenika Rista je tokom nekoliko godina ne samo obnovio crkvenu zgradu već je dogradio: vrlo lepu drvenu zvonaru za dva zvona, uredio crkvenu portu i ceo prostor oko crkve ogradio. Njegovom zaslugom ovaj najstariji pravoslevni verski objekat u Užicu sačuvan je kao verski i istorijski spomenik. Za skoro dve decenije rada po goletima Velikog i Malog Zabučja, Rista je sa prijateljima zasadio preko osemdeset vrsta drveća. Veliki užički park uz Đetinju pa do na vrh Zabučja delo je Riste Tešića, malog broja njegovih prijatelja i đaka užičkih škola. U neposrednoj okolini Saborne crkve "Sveti Đorđe" uredio je dve parkovne površine: ispred stare zgrade Okružnog načelstva i prostor izmežu zgrade Realke i SAborne crkve. Od nekada uređenog parkovnog prostora sada je tamo nekoliko stoletnih drveta zasađenih rukom Riste Tešića. Zbog velikih voda i nanosa koji su se sjurivali u varoš na putu ka Đetinji, sva tri potoka sa severne strane Užica: Koštički, Buarski i Gluvaćki bili su Ristovim akcijama ukroćeni, pošumio je strane a obale zaštitio šibljem. Prvi je u Srbiju doneo iz Nemačke kožno sedlo, koje je izložio na prvoj poljoprivrednoj izložbi u Beogradu, 1882. godine. Zahvaljujući tom sedlu i Ristovim sugestijama, užički sarači bili su pravi majstori za pravljenje opreme za jahanje. Osnivač je Podružnice Srpskog poljoprivrednog društva za okrug užički. Izuzetnim angažovanjem doprineo je kao nadzorni organ uprave, izgradnji električne centrale u Užicu na Đetinji. Najzaslužniji je što su u zimskom periodu turbine, generatori i druga oprema za centralu preneti iz Kragujevca u Užice. Preuzeto iz publikacije STO GODINA ELEKTRIFIKACIJE UŽICA 1900-2000, Aleksandar Kale Spasojević, Miodrag D. Gluščević, Užice, EPS, JP Elektrodistribucija Užice, 2000