KRSANJE
Crkva Vaznesenja Gospodnjeg
U mokrogorskom zaseoku Krsanje, pored Belog Rzava,
ispod stenovitog odseka, nalazi se crkva smestena na veoma
skrovitom mestu. Uzimajuci kao verodostojan zapis iz
crkvenog letopisa da su krsanjsku crkvu otkrili Sarcevici,
najstariji zitelji mokrogorski, vidi se da je crkva na ovom
mestu bila sagradjena pre Velike seobe 1690. godine.
Zapisano je i da su istog dana, 1806. godine, zapaljene neke
crkve po Zlatiboru i u Mokroj Gori u Krsanju.
Posle uspeha Drugog srpskog ustanka, u drugoj
deceniji XIX veka, narod je na mestu nekadasnje stare crkve
sagradio novi crkveni hram, ali ni taj nije bio dugog veka.
Ponovo je spaljena crkva u Krsanju 1834. godine, ali narod
ovoga kraja podize novu crkvu 1844. od tvrdog materijala. U
vreme srpsko-turskog rata, 1876. godine, i crkva je stradala
od Turaka. Narod je na vreme uspeo da iznese sve sto se
moglo skloniti: bogosluzbene knjige, antimine, carske dveri,
prestone ikone i sve drugo pokretno crkveno blago. Sve
dragocenosti sklonjene su u staparsku crkvu na cuvanje do
1892. godine, kada se ponovo pocinje sa obnovom i izgradnjom
crkve u Krsanju. Hram je sagradjen od tvrdog materijala,
kamena i pritesane sige. Gradjevina pripada tipu manjih
seoskih crkava, jednostavne arhitekture, pravougaone osnove,
jednobrodna sa polukruznom apsidom i svodom (cemerom) od
sige. Zbog slabe podloge i popucalih zidova popravljena je
1934. i 1976. godine. Izvrseni su svi potrebni
konzervatorski i restauratorski radovi, a krov pokriven
limom.
Pre poslednje turske paljevine tutor crkve bio je
Ilija Tanovic-Cancarevic, koga su ubili rusitelji crkve.
Predanje kaze da je on skinuo zvono i zakopao u blizini
crkve. Predanje o zakopanom zvonu i danas zivi medju
mestanima.
|
